La maison

ฉันเคยเสียคุณปู่ไปตอนอยู่ป.4หรือป.5 ไม่แน่ใจ นั่นคือคราวที่ฉันเผชิญกับความตายเป็นครั้งแรก ฉันเห็นคุณอาร้องไห้ พี่สาวของฉันก็ร้องไห้ คุณแม่ฉันตาแดง ฉันไม่เคยเห็นคุณย่ากับคุณพ่อร้องไห้ต่อหน้าฉันเลย  ท่านสองคนเข้มแข็งมาก   แต่พอหลายปีต่อมา คุณพ่อก็ได้สารภาพกับฉันว่า ตอนนั้นท่านนอนร้องไห้ทุกคืน..

ตอนที่คุณพ่อบอก ฉันก็เลยสงสัยว่า ทำไมความตายมันถึงทำร้ายคนเป็นได้ขนาดนี้

"หมี" เข้ามาอยู่กับครอบครัวเราได้ประมาณ3-4ปีก่อน มันเป็นลูกแมสีดำตัวน้อยๆ วันแรกมันเดินเข้ามาในบ้าน หมีส่งเสียงร้องแล้วก็เดินพันแข้งพันขาทุกคนในบ้าน คุณย่ากับคุณพ่อไล่มันประจำ ตอนนั้นบ้านเราไม่มีสัตว์เลี้ยง และไม่ต้องการเลี้ยงสัตว์ใดๆ แต่ไล่แล้วมันก็ไม่ยอมไป จับโยนก็แล้ว ตีก็แล้ว สุดท้ายคุณย่าก็ต้องคลุกข้าวกับกุ้งแห้งใส่จานให้มันกิน  เอาเป็นว่าบัดนั้นมันก็กลายมาเป็นสมาชิกในครอบครัวเราแล้ว โดยมีคุณอาของฉันเป็นผู้ปกครองเจ้าหมีน้อย

มันสนิทกับคุณอามาก เพราะท่านเป็นคนรักสัตว์ เวลาที่คุณอากลับมาจากทำงานและเดินขึ้นบ้าน หมีก็จะรีบวิ่งตามคุณอาไปที่บ้าน เป็นภาพที่เห็นซ้ำๆทุกวันนั้นยังตรึงตาของฉันอยู่เลย ...

เสียงร้องออดอ้อนของหมีเพราะมาก เธอจะร้องเวลาหิวข้าว หลังเลิกเรียนเมื่อฉันกลับถึงบ้านมันก็จะนอนรอแล้วพอฉันเรียกมันว่า "หมี" มันก็จะขานรับทันที แล้วฉันก็จะเริ่มถามสารทุกข์สักดิบกับมัน "กินข้าวรึยัง" "นอนกลางวันเป็นยังไงบ้างจ๊ะ"  "วันนี้ย่าดุแกมั้ย"  "คิดถึงพี่อุ้มรึเปล่า"  ......และก็ก็ตอบรับฉันทุกประโยคด้วยล่ะ

เสียงนั้นจะติดตรึงอยู่ในโสตประสาทฉัน ไม่มีวันเลือนลางไปไหน...

 หมีชอบนอนกลางวัน  บางทีมันนอนเลยไปถึงตอนกลางคืน ฉันต้องนอนอีกบ้านไม่กล้าปลุกก็เลยต้องขังมันไว้ในบ้าน ตอนเช้ามาเปิดประตูบ้าน มันร้องเรียกใหญ่ บอกว่า"เปิดให้หน่อยๆๆในนี้ไม่มีหนูหรือแมลงสาบหรือแม้แต่กุ่งแห้งเลย หมีหิวแล้วค่ะ"  แล้วฉันก็ต้องขอโทษมันทุกครั้งไป

มันชอบเอาหัวมาถูขา  ถ้าฉันไม่ระวังมันก็จะงับขาฉัน ฉันก็ดุมันทุกที

มีวันหนึ่งหมีคาบแบ๊ง100 มาให้คุณย่า ย่าดีใจมาก เล่าให้ทุกคนในบ้านฟัใหญ่ ฉันก็พลอยดีใจไปด้วย ย่าเลยจัดแจงเอาเงินไปซื้อกุ้งแห้งและอาหารเม็ดให้มัน

หมีชอบเข้ามานอนในห้องแต่งตัวฉัน ตอนแรกก็เก้ๆกังเขินมัน พอฉันจะเปลี่ยนเสื้อก็ต้องไล่มันออกไปข้างนอกก่อน แต่หลังๆ ขี้เกียจไล่ ก็ให้มันดูฉันโป๊ไป 

หมีชอบนอนในซอกตู้ อะไรที่เป็นตู้มันจะชอบเข้าไปนอน วันนั้นมันเข้าไปนอนในชั้นวางโทรทัศน์ หาตั้งนานว่าอยู่ไหน เพราะสีมันกลืนไปกับชั้นวางเลย ตลกดี 

 

 

edit @ 26 Nov 2009 11:40:35 by La maison

"คนมีความรู้สึกว่า เวลาเป็นเงินเป็นทอง  แต่ผมเห็นว่า 'เวลา' มีัค่ามากกว่าเงินและทอง"

"ชีวิตคนธรรมดาเนี่ย ผมถือว่าเป็นชีวิตผิดปกติมาก"

"ทุกวันนี้ทำไมคนต้องทำงาน 8 ชั่วโมงต่อวัน แล้วไม่พออยู่พอกิน?"

"ทำไมคนทำให้ชีวิตยากเหลือเกิน  คำว่าพัฒนา หรือว่าความเจริญก้าวหน้า หมายความว่า ทำให้ชีวิตซับซ้อนขึ้น ทำให้คนไม่รู้จักความรักความผูกพันใช่ไหม?  นั่นคือเป้าหมายของการพัฒนา หรือความเจริญก้าวหน้าใช่ไหม?"

"ทุกวันนี้ เราพัฒนาอาหารเพื่อการตลาด ไม่ได้พัฒนาเพื่อคน"

"การสูญหายไปของความหลากหลายของพันธุ์พืช คือการสูญหายไปของความมั่นคงของชีวิตเรา" 

"การปลูกผักคือการดูแลชีวิตตัวเอง ไม่ใช่แค่การปลูกผัก"

"สิ่งที่เราเห็นคือสิ่งที่เรากิน สิ่งที่เรากินคือสิ่งที่เราปลูก การดูแลชีวิตก็คือการดูแลแปลงผัก  

และสุดท้าย  "ผมไม่ได้แสวงหาความสุขในชีวิต  ผมแสวงหาความง่ายและความสบาย"

จากรายการ 'หนึ่งวันเดียวกัน' 

"เราว่ามันสมควรแก่เวลาแล้วนะ"

เธอใช้อะไรตัดสินความสมควร - เวลางั้นหรือ 

แล้วเธอใช้อะไรตัดสินเวลาเล่า?

ฉันมักใช้ตัวเองเป็นที่ตั้ง ในการตัดสินความสมควร 

แปลกดี

ที่ฉันไม่เคยได้ตัดสินให้อะไรสมควรสักอย่าง - สักอย่างเดียว 

(นี่เราเขียนอะไร เครียดไปรึเปล่าเนี่ย ^ ^  ทั้งๆที่ตอนนี้มีความสุขแท้ๆ แต่กลับเอาจุดสีดำเล็กๆ มาคิดแล้วคิดอีก น่าจะปล่อยวางซะบ้างนะ) 

เธอที่อยู่ตรงนั้นยังงดงามเช่นเดิม ภาพความฝันยังอยู่ข้างในตา..

เราจะได้เอ่ยทำนองจากเพลงเดียวกัน

เพลงที่ฉันเลือก เธอจะร้องมันได้ทุกเพลง

กีตาร์ที่เธอถือจะเป็นกีตาร์ที่เล่นได้เพราะที่สุดในโลก

รอยยิ้มจะปรากฏบนใบหน้าฉัน และเธอ

ฉันฝันถึงชายหาดขาวๆ ที่มีเธอกับฉันและกีตาร์ของเธอ

หรือยอดดอยในฤดูหนาว ที่มีเธอกับฉันและกีตาร์ของเธอ

แต่ภาความฝันยังคงอยู่ข้างในตา..

เธอร้องเพลงให้ทุกคนในร้าน พวกเขาได้ฟังเพลงของเธอ พวกเขานั่งอยู่ที่นั่นตอนกลางคืน ดื่มด่ำกับสุราเสียมากกว่าทำนองเพลงใดๆ

ไม่เคยมีทำนองเพลงใด ร่วงหล่นถึงฉันบ้าง

เสียงเพลงของเธอถูกกลืนไปกับแสงไฟของผับ บาร์

ฉันไม่อาจได้ยินมันเลย

แม้แต่เสียงเงียบที่สุด

ฉันก็ได้ยินชัดกว่า