La maison

คนคนหนึ่งจะดูดกินไอศครีมแท่งหนึ่งได้นานสักเท่าไหร่

คนเราจะยื้อเวลาหวานเย็นนั้นได้นานเท่าขนาดไหนเชียว

 

เธอหลงใหลไอความร้อนที่ทำละลายไอศครีมแท่งนั้น ปรารถนาจะดูดกลืนมันภายใต้อุณหภูมิในร่างกายมนุษย์อบอุ่นร่างนั้น  มนุษย์เลือดอุ่นทั้งสอง มิมีโอกาสแม้จะได้ใคร่ครวญกันและกันจากการสบนัยตา 

 

ใต้แสงสีขาว เผยให้เห็นความสกปรกที่ลอยคลุ้งในอากาศ เขาและเธอทนเห็นภาพพวกนั้นไม่ได้ จึงแสร้งทำเป็นว่าสถานที่นั้นไร้สิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่าไฟฟ้าเสีย ถึงกระนั้น กลิ่นของบรรยากาศก็ลอยมาปะทะจมูกทั้งสองอยู่ดี

 

ประสาทสัมผัสถูกใช้งานไม่ครบทั้งห้าส่วน ถ้าความมืดเป็นสีดำ เธอก็หวังให้สีดำเป็นสีของความรัก  หากตอนลืมตาและหลับตานั้นปรากฏภาพเดียวกัน เธอเลือกหลับตา เธอรู้สึกเขาผ่านทางประสาทส่วนที่ง่ายที่สุด

"ผิวหนัง"

ทว่ามันลึกล้ำที่สุด

 

อากาศที่ลอยคลุ้งเหนือร่างของเธอ ยะเยือกหนาวจากเครื่องปรับอากาศและพัดลมเหนือศีรษะ  ทว่าความเย็นที่ร่างกายเธอทนไม่ได้ ถูกทดแทนด้วยความอวลอุ่นจากสิ่งมีชีวิตตรงหน้า  เธอไม่หนาว จะบอกว่าเธอร้อนคงไม่เพี้ยนไปนัก

 

ถ้าความมืดเป็นสีดำ เธอภาวนาให้ความดำเป็นสีของความรัก

เธอไม่แม้กระทั่งแน่ใจว่าความรักมีอยู่จริง เพียงปรารถนาให้นั่นเป็นรัก หากมันมีตัวตน เธอร้องขอมากไปหรือ ใครก็ตอบเธอไม่ได้ กระทั่งเขาก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังวอนขอ

 

ไอศครีมแท่งหนึ่งหมดไป เธอยังสามารถซื้ออีกแท่งที่รสชาติ สี กลิ่น เดียวกัน

เพื่อเพลิดเพลินกับมันได้รับครั้งไม่ถ้วน

 

หากขณะที่ไอศครีมแท่งโปรดของเธอกำลังละลาย คราบความสุขที่ฉกฉวยได้ไม่หมด หยดย้อยอย่างเร่งรีบตามอุณหภูมิในวันแดดเปรี้ยง

ความกลัวปกคลุมเหนือไอแดด เธอกลัวเหลือเกิน ไอศครีมแท่งเดียวของเธอรอการอันตรธาน

 

และอย่างเชื่องช้า บางสิ่งในดวงตาเธอคล้ายจะละลายออกมา

 

 

 

 

 

 

ฉันเคยคิดว่ามันจะเป็นเพียงบทสนทนา - บทสนทนาขนาดยาว

 

ระยะทางจากกรุงเทพฯ ถึง นครปฐมมันสั้นเกินไป ไม่พอที่จะให้ฉันอยู่กับเธอแบบนั้น หากแต่ระยะเวลา 5 ปีเศษ ที่เราทั้งสองคนแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่างแก่กัน คงพอให้เรารู้สักทีว่าเรามีอะไรหลายๆอย่างคล้ายกัน

 

 

ที่ฉัน,เธอปรากฏชัดขึ้น 

ที่เธอ,ฉันกลายเป็นคนมีตัวตน

ฉันมอบรอยยิ้มของเพื่อนผู้ภักดีไว้ให้เธอ ฉันหัวเราะให้เธอและหัวเราะให้กับความบังเอิญของเรา เธอเคยเป็นใครก็ไม่รู้ ใครสักคนที่ไม่มีทางจะเกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลย เธอเคยเป็นความเลือนลาง ความมัวมืดของคืนฝนตก เธอสวยงามอยู่ข้างหน้า ที่ที่ฉันเดินไปไม่ถึง เธอเคยอยู่ไกลเหลือเกิน 

ภาพเธอที่ปรากฏตรงหน้า ชัดเจนและเป็นความจริง เธอมอบรอยยิ้มนั้นให้กับฉัน ยิ้มจากเพื่อนส่งให้เพื่อนผู้ภักดี ฉันจดจำมันราวกับเป็นความฝัน เพราะเห็นมันเพียงลางๆ

 

 

คืนที่เมฆสีเทาลอยดาษดื่นอยู่เต็มฟ้า ฉันแหงนมองมันและพิจารณามันให้เธอฟัง

 

 

ฉันจะคิดถึงเธอในแบบที่ไม่เคยคิดถึง เธอคงจะรู้สึกแบบนั้นเช่นกันในไม่ช้า เพราะเราได้กลายเป็น "สิ่งจริง" ต่อกัน เธอจะเป็นท่วงทำนองที่ฉันคุ้นหูมากกว่าเดิม 

 

"เพราะเสียงร้องได้ร่วงหล่นจากบนนั้น และเธอ ผู้ซึ่งอยู่ที่นั่น กำลังฟังเสียงจากฉัน"

บนถนนจากกรุงเทพฯ ถึงนครปฐม เราร้องเพลงร่วมกัน เพลงที่ฉันเคยคิดว่าทำให้เราพบกัน ท่วงทำนองจากอดีตถูกเปิดในรถแอร์เย็นฉ่ำของเธอ มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่เข้าใจท่วงทำนองนั้น และร่ำร้องให้มันราวกับเราจะไม่ได้ฟังมันอีก 

เธอรู้ไหม เพลงนั้นไพเราะเหลือเกิน และเธอรู้ไหม ฉันมองเห็นใบหน้าเธอขณะร้องเพลง ฉันจ้องมองความสุข คล้ายจะขโมยความสุขของเธอมาเก็บไว้ที่ตัว 

 

 

"เราคิดถึงแกว่ะ"

"เป็นเพื่อนกันนะ คิดถึงกันได้ด้วยเหรอ"

"ได้สิ เราคิดถึงแกจริงๆ"   ขอบคุณมากที่เข้ามาในชีวิตฉัน หวังว่าบทสนทนาของเราจะยังมีตัวตนต่อไป 

 

 

 

ยังดี

ตรงที่ฉัน เธอยังไม่ไปไหน

ส่วนที่เธอ ฉันยังอยู่อย่างเดิม

 

ดีจริงๆ

 

ไม่อยากนับถอยหลัง กี่ปีมาแล้ว การรู้จักกันของเรากินเวลานาน บทสนทนาขนาดยาวถูกตัดทอน

บทพูดเรื่องความรักในวัยรุ่น กลายเป็นบทพูดเรื่องชีวิตวัยผู้ใหญ่

 

เราต่างโตขึ้น ที่สุดแล้วยังเดินคนละทาง ข่าวสาร ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตได้รับการบอกเล่า หลังจากการสนทนาครั้งล่าสุด คำปลอบโยนและกำลังใจเท่านั้นที่ยังเหลือ ฉันยิ้มรับให้ความมั่นคงนั้น

 

ฉันดีใจ ที่ได้ข่าวว่า บางสิ่งเปลี่ยนแปลงในฃีวิตเธอ และดีใจที่สุดที่ อย่างหนึ่งยังไม่เคยเปลี่ยน  ฉันเชื่อเหลือเกินว่าขณะนี้ ความรักของเธอยังเป็นสีดำ เนื่องจากของฉันยังดำสนิทอยู่

 

เธอคือความทรงจำที่ดีเหลือเกิน ฉันดีใจมากที่มีเธอเป็น... เป็นอะไรสักอย่างในชีวิต ไม่อยากนิยามเธอให้เหนื่อยเปล่า หลายปีล่วงเลย ไม่เคยเสียใจที่รู้จักกันเลย หวังที่สุดว่าเราจะระลึกถึงกันเสมอ ความเป็นฉันจะไม่หายลงจากสถานที่ของเธอ และความเป็นเธอ แบบนั้น จะยังอยู่อย่างเดิมในสถานที่ ที่นี่ของฉัน

 

ภาพเธอบางภาพที่ฉันมองเห็นจะหยุดอยู่แค่ตรงนั้น แต่จะมีอีกภาพที่ไม่อาจมองเห็น ยังเคลื่อนไหว รอการโคจรพบกันอีกครั้งของเรา เพื่อเกิดภาพใหม่ให้ฉันจดจำ

 

 

 

เธอสละสลวยทุกทีที่เปิดอ่าน เธอไพเราะทุกครั้งที่ได้ฟัง เธอดีจริงๆที่ได้คุ้นเคย

 

ดีจริงๆ